Ana Adamović
KULTURA · art

Izložba Dva hora sastoji se od tri rada koje unutar galerijskog prostora možemo da definišemo i kao celine. Prva celina podrazumeva prezentovane arhivske materijale: fotografije školskih horova/orkestara iz dečjih albuma koji su se, počev od šezdesetih godina prošlog veka, slali predsedniku Titu za rođendan ili na kraju godine, kao i tekstove o obrazovanju ili školstvu koji su pisani i objavljeni u socijalističkoj Jugoslaviji. Ovaj arhivski materijal autorka značenjski dopunjuje i gradi upisujući ih u druga dva rada, Dva hora i Najlepša je zemlja moja.

Polazeći od arhivskih fotografija dva dečja hora, hora Kolibri i školskog hora Zavoda za odgoj gluhe djece u Zagrebu iz 1962. godine, umetnica stvara video-radove rekonstruišući formu i događaje. Upisujući sadržaj istorijskog materijala u ove video-radove, izložba referirana priču o prošlosti i ideologiji nekadašnje Jugoslavije, pre svega kroz upotrebu i ulogu mladosti i funkcije omladine u njoj.

Fotografija školskog hora Zavoda za odgoj gluhe djece u Zagrebu iz 1962. godine polazište je i vizuelna referenca rada Dva hora (2013). Za razliku od fotografije, u video-radu deca izvode pesmu danas opšteprihvaćenim jezikom znakova, jezikom koji se u zvaničnim jugoslovenskim školama za odgoj dece oštećenog sluha nije koristio šezdesetih godina.

Video-rad Najlepša je zemlja moja (2011-2013) predstavlja direktnu rekonstrukciju događaja. Naime, 24 godine nakon beogradskog koncerta i 20 godina od početka rata u nekadašnjoj Jugoslaviji, neki od članova hora Kolibri su se okupili kako bi još jednom zajedno otpevali pesmu Najlepša je zemlja moja – u istom gradu, ali u sasvim drugačijoj zemlji.

Gigantski točak za hrčka kao mesto za život i umetnička instalacija Ogromni točak za hrčka kao mesto za život i umetnička instalacija Jon Rafman - Georgia O'Keefe predsoblje Prostorije „umotane“ u poznate modernističke slike Chaim Machley Novi geometrijski stil tetovaža Ulična umetnost koja ima nešto da kaže Ulična umetnost koja ima nešto da kaže