Unosno mesto, Foto: Nenad Petrović
KULTURA · pozorište

Istorija slovenskih zemalja (a u ove se računaju i zemlje bivšeg Sovjetskog Saveza) nakon industrijalizacije 19. i liberalne ekonomije 20. veka menja i suštinu društvenih odnosa: Sloveni od kapitalizma uzimaju ono što njima odgovara (privredu, monopole, lifestyle, imidž, tehnologiju), a ono što im ne odgovara ostaje isto (ljudska prava, empatija, međuljudski odnosi).

Slovenska društva (a kako stvari stoje u poslednje vreme i zapadna) nisu odmakla daleko od takozvane „prvobitne akumulacije kapitala‟, te se paralele s bilo kojim umetničkim delom, pogotovo dramskim, veoma jasno mogu povući ma koliko ono bilo staro. „Unosno mesto‟ A.N.Ostrovskog, jednog od najvećih ruskih dramskih pisaca, iako nastalo 1875, savršeno korespondira s ovim vremenom, te reditelju i glumačkoj ekipi daje gotovo namensku dramsku konstrukciju koja apsolutno komunicira s vremenom i publikom.

Korupcija, egoizam, nedostatak morala, etika podređena najnižem materijalnom interesu, malograđanština i pokvarenost kao da su izašle iz bilo koje srpske društvene prilike, a ne iz carske Rusije sredine pretprošlog veka (namerno navedenog rečima, a ne brojem u ovom tekstu!) Rediteljski postupak sve likove podiže na nivo groteskno jezivog prikaza, ali naturalistički postavljenog u sklopu radnje, tako da su paralele s okruženjem potpuno jasne.

Uverljiva, vešta i nadahnuta gluma čitavog ansambla koja identifikuje sve opšte tipove likova iz našeg okruženja izaziva prvenstveno emotivnu reakciju, bilo da je reč o smehu ili jezi jer je identifikacija potpuna, a i sem glavnog lika Žadova (Nikola Rakočević), idealističkog mladog socijaliste kojeg realnost demantuje na svakom koraku, nema dominantnog karaktera, te svi likovi dobijaju mesto za istaknute minijature u tumačenju bardova domaćeg glumišta.

Jednu od najupečatljivijih ima Bogdan Diklić u epizodnoj minijaturi Doševa, advokata sklonog alkoholu i provodu, nekad poštenog a sad korumpiranog s etički razumljivim objašnjenjem koje bi većina građana Srbije prihvatila i u svom slučaju. Vešto igranje stereotipima i opštostima čini „Unosno mesto‟ repertoarski i umetnički relevantnom, ali i suviše epizodnom i svedenom na prepoznavanje primera iz ličnog okruženja, tako da, na kraju, nedostaje zaokruženo značenje na metafizičkom i simboličkom nivou pošto struktura scene i tipizacija karaktera s kojima se publika identifikujepomalo „pojedu‟ značenje i simboliku. I pored sitnih mana,„Unosno mesto‟ je ovog proleća najbolje što nudi domaće pozorište s velikim rediteljem i velikim glumcima. Potrudite se da ne propustite.

Ana Đorđević BFI: „Igra senki‟ Augzburg teatra Gustavija BFI: Matilda Monije i La Ribot u burleski „Gustavija‟ Predstava "iTMO" Akram Kan na Beogradskom festivalu igre Hubbard Street Danc Balet „Hiljadu delova” otvorio 11. Beogradski festival igre ·